شهید پلارک:

\" فرزند سید عباس،متولد 1344
تهران و اصالتاً تبریزی است؛در سال 66 در
عملیات کربلای 8 ،شلمچه، به شهادت رسید.
در 6سالگی پدر را از دست داد و چون تک پسر
خانواده بود علاوه بر تحصیل، بار
مسئولیت خانواده نیز بر عهده او افتاد و
تن به کار داد و توانست خواهرانش را در
ازدواج یاری دهد. او در خیابان ایران
میدان شهدا و در محله‌ای مذهبی زندگی
می‌کرد. مسجد حاج آقا ضیاء آبادی (علی بن
موسی الرضا(ع) ) مأمن همیشگی‌اش بود. اگر
چه او از بچگی نمی‌شناختم اما از سال
63رفاقتمان شدیدتر شد. وی دائماً به
منطقه می‌رفت و من از سال 65به او ملحق
شدم و از نزدیک همراهیش نمودم. او
فرمانده آ ر پی جی زنهای گردان عمار در
لشکر 27 حضرت رسول (ص) بود. احمد مثل خیلی
از شهدای دیگه بود. به مادرش احترام
می‌گذاشت، به نماز اول وقت اعتقاد
داشت، نماز شبش ترک نمی‌شد. همیشه غسل
جمعه می‌کرد. سوره‌ی واقعه رو می خوند
و... اما این که چرا مزارش خوشبو شده و دو
سه بار هم که سنگش رو عوض کردن باز هم
خیلی از نیمه شب‌ها خصوصاً تابستون‌ها
فضا رو معطر می‌کند به نظر من یه دلیلی
داره... سید احمد یه مادر داره که هنوزم
زنده است. خدا حفظش کند. خیلی مؤمنه واهل
دله. معروف بود که تو قنوت نماز از لباش
آبی می‌ریخت که معطر بود. بعضی از زن‌ها
می‌گفتند ما با چشم خودمون این مسئله رو
دیدیم. امّا یه عده اونقدر با طعنه و
کنایه‌ها شون پیرزن رو اذیت کردن که
بنده‌ی خدا گوشه‌نشین شده ... فکر
می‌کنم خدا خواست با خوشبو کردن مزار
احمد قدرتش رو به اون‌ها نشون بده ...
تازه خیلی‌ها هم از احمد حاجت
می‌گیرن. \"
(برگرفته از کتاب ننه علی)